و «قُس بن ساعده ایادی» گفت: ای غیبت‌کننده! بخشی از زمانت، و نیرویی از توان حرکتی‌ات، و سخنی از زبانت را ضایع کردی و آن را حجتی علیه خودت قرار دادی، نه به سود خودت. آیا ندانستی که تو در میان دو شاهد عادل محصور گشته‌ای: دلت و زبانت؟ پس در حالی که به یاد خدا هستی، زشتی را بر زبانت جاری مکن؛ چرا که پروردگار به زشتی فرمان نمی‌دهد، و خداوند متعال فرموده است: ﴿ای کسانی که ایمان آورده‌اید! از بسیاری از گمان‌ها بپرهیزید، چرا که بعضی از گمان‌ها گناه است؛ و (در کار دیگران) تجسس نکنید؛ و بعضی از شما غیبت بعضی دیگر را نکند؛ آیا کسی از شما دوست دارد که گوشت برادر مرده‌اش

را بخورد؟ (بی‌شک) از آن کراهت دارید؛ و از خدا پروا کنید که خداوند توبه‌پذیر و مهربان است﴾¹