باب سیزدهم: در بیان فراموشی

عالم امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: نسیان (فراموشیِ ناشی از غفلت) نامی از نام‌های شیطان است؛ پس هر کس چیزی از آن بر او چیره گشت، باید از خداوند طلب آمرزش کند.

و امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: نادان، خشنودی خدا یا خلق را بدون وفاداری می‌جوید، و آخرت را برای خودنمایی (ریا) طلب می‌کند، و دانش را برای برتری‌جویی و تکبر بر مؤمنان می‌آموزد، و با آسیب رساندن به دیگران به خود سود می‌رساند.

و عالم امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: نادان همه‌چیز در نزدش بی‌ارزش و افتاده است مگر خودش؛ پس اگر کار نیکی هم از او سر زند، ناپسند (ریاکارانه) است؛ آن را مانند دامِ صیاد قرار می‌دهد، دانه را نه به خاطر دوستی با پرنده، بلکه برای سودِ خودش می‌افشاند.

و امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: هیچ نادانی به غنیمت (و سودی) دست نیافت، مگر آنکه بیش از آن را به دست خود تباه کرد (و از بین برد).