باب دهم: در بیان خودپسندی و تکبر
مولا -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: کم‌عقل‌ترینِ مردم کسی است که از ستایشِ نیکو درباره‌ی خودش، به خاطرِ صفتی که در او نیست، شادمان گردد.
و امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: هر کس دانشی را بیاموزد تا با آن بر مؤمنان ببالد (خودنمایی کند) یا بر آنان فخرفروشی نماید، خداوند عملش را تباه (و بی‌اثر) سازد و قلبش را از نور آن علم نابینا گرداند.
و امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: هر کس خودپسندی‌اش به خاطر دانشی که دارد زیاد شود رشد و هدایتش کم می‌گردد.
و امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: بزرگی و کبریایی، ردای (جامه‌ی مخصوص) خداوند است؛ پس هر کس آن را بر تن کند (تکبر ورزد)، به تحقیق با خداوند به جنگ و ستیز برخاسته است.
و امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: فروتنی همراه با بخل، نیکوتر از بخشندگی همراه با تکبر است.