باب هشتم: در بیان فضیلت قناعت

امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: مؤمن، قناعت‌پیشه و شکرگزار است؛ و کافر، بدخواه (شرور) و ناسپاس است.

و امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: هر کس به خدا و به ما ایمان داشته باشد، بدخواه و حسود نخواهد بود، و بر از دست دادن دنیا و مالی که خداوند به او می‌دهد اندوه نمی‌خورد، و به آنچه خدا قسمت کرده است راضی است، و به آنچه به دیگران عطا شده، چشم نمی‌دوزد.

و امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: از ما نیست کسی که بدخواه (شرور) باشد، و نه کسی که بر آنچه در دست دیگران است حسرت خورد، و نه کسی که بر آنچه خدا به او نداده اندوهگین باشد، و نه کسی که به قسمت الهی راضی نباشد؛ و هر کس به آنچه به دیگران عطا شده چشم بدوزد، جان (و باطن) خود را به رنج و خستگی افکنده است.

و امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: هر کس دنیا و لذت‌ها و خواهش‌های آن را بخواهد، بلا و سختی او در آخرت افزون می‌گردد؛ دنیا مانند آب شوری است که صاحبش هرچه بیشتر از آن به قصد سیراب شدن بنوشد، تشنگی‌اش بیشتر می‌شود.