باب هفتم: در بیان کینه
مولا امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: از کینه بپرهیزید، چرا که خداوند یاورِ کسی است که به او ستم شده باشد.
و امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: کینه در قلب مؤمن جای نمی‌گیرد، چرا که کینه‌توز از اهل آتش (دوزخ) است.
و امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: هر کس نسبت به برادر مؤمن خود کینه ورزد یا به او زیانی برساند، ما در روز قیامت دشمن او خواهیم بود.
و امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: همانا خداوند در شب قدر به تعداد برگ‌های درختان، مؤمنان را می‌آمرزد؛ اما کسی را که نسبت به برادر مؤمن خود کینه‌توز باشد، نمی‌آمرزد.
و امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: هر کس شادی کند در حالی که در دلش نسبت به برادر مؤمن خود کینه‌ای دارد، خداوند آن شادی و نعمت او را دگرگون می‌سازد تا زمانی که آمرزیده شود و برادرش از او درگذرد؛ و هر کس نسبت به برادر مؤمن خود کینه ورزد، خداوند گناهان گذشته‌اش را از او بازخواست می‌کند، او را بر رسوایی عیوب پیشینش وا می‌دارد و در میان بندگانش رسوا می‌سازد.