باب دوم: در بیان ستم
عالِم -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «ستمگری، قربانگاهِ بدی‌هاست؛ پس از قربانگاه‌های بدی دوری کنید تا نجات یابید.»
و او -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «خنده مؤمن، تبسمی همچون روشنایی (نور) است، و خنده کافر، تیرگی و روترش‌کردن است.»
و او -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «ستمگری، شتابنده‌ترین بدی (در رسیدن به کیفر) آشکارترینِ عیب‌ها و زشت‌ترینِ روش‌هاست.»
و او -عَزَّ عَزُّهُ- درباره ستمگری فرمود: «چه بد توشه‌ای است و پست‌ترین مقصود؛ و درِ دشمنی، کفر و طغیان است. و وای، باز هم وای بر ستمگرِ سرکش از گردشِ روزگار به بدی (کیفر ناگوار)؛ چرا که خداوند متعال می‌فرماید: ﴿و نیز مردان و زنان منافق و مردان و زنان مشرک را که به خدا گمان بد می‌برند مجازات کند؛ گردشِ بدِ روزگار (حوادث ناگوار) بر خودشان باد! و خداوند برآنان خشم گرفته و لعنتشان کرده و جهنم را برایشان آماده ساخته، و چه بد سرانجامی است﴾1