را به خاطر بیاورد، آشوب، ضرر و آسیب در میان مردم گسترش می‌یابد. به همین دلیل انسان‌ها از یادآوری منع شده‌اند و برای حفظِ جامعه و صلاحِ آن، با «فراموشی» پوشانده (مُحجوب) شده‌اند.اصلاحِ جان‌های آنان، با هدایتِ کتاب‌های آسمانی، سننِ پیامبران و فرستادنِ مؤمنان به سوی یکدیگر صورت می‌گیرد؛ و این‌گونه جان‌ها اصلاح می‌شوند و با فرصت‌های جدیدِ تقمص، به سوی کمال گام برمی‌دارند، بدون آنکه گذشته را به یاد آورند و آشوب و کینه‌توزی گسترش یابد.
و اما پنجمین اعتراض آنان این است که: «اگر این سرا (دنیا) برای پاک کردنِ نفس از خطاها پدید آمده باشد، این ما را در تنگنای بزرگی قرار می‌دهد و آن اینکه: دنیا از بهشت برتر است، زیرا ما در آن از گناهانمان رهایی یافتیم!».
پاسخ، و یاری از خداست: دنیا سرای امتحان و آزمون و گذرگاه است، نه قرارگاه. در آن آزموده می‌شویم که آیا به آنچه خدا امر کرده عمل کرده‌ایم و از آنچه نهی کرده باز ایستاده‌ایم؟ اگر چنین باشد، نمره‌هایمان را می‌گیریم و به مکانی فارغ‌التحصیل می‌شویم که برتر و نیکوتر است و دوامِ آن پایدارتر می‌باشد؛ و آنچه نزد خداست، بهتر و ماندگارتر است. پس خیرِ فانی با خیرِ باقی و دائمی قابل مقایسه نیست؛ به همین دلیل ﴿آخرت برای تو از دنیا بهتر است﴾.اما برتریِ دنیا در این است که فقط «کوره و آتشگاهِ گناهان و خطاهای ما» بوده است و این کارکرد با آخرت قابل مقایسه نیست؛ مانند