پاسخ، و یاری از خداست؛ با سخن خداوند متعال آغاز می‌کنیم: ﴿ستایش مخصوص خداوندی است که آفریننده‌ی آسمان‌ها و زمین است، و فرشتگان را رسولانی قرار داد که دارای بال‌های دوگانه، سه‌گانه و چهارگانه‌اند؛ او هر چه بخواهد در آفرینش می‌افزاید، که خداوند بر هر چیزی تواناست﴾¹ این آیه صریح است در اینکه خداوند در آفریده‌های خود می‌افزاید؛ زیرا صنعت (آفرینشِ مخلوق) با مرگ و زوالِ صاحبش باطل و نابود می‌شود، و خداوند تبارک و تعالی حیّ و قیّوم است که نه چرت او را می‌گیرد و نه خواب؛ پس دوامِ آفرینشِ او مرتبط با دوامِ وجودِ خودِ اوست سبحانه و تعالی و هنگامی که نامِ «فاطر» (آفریننده) باطل شود، صنعت نیز باطل می‌گردد؛ و این دلالت بر امکانِ افزایش دارد.

دلیل دوم بر افزایش، این است که هر مجرمی وقتی دورانِ مجازاتش به پایان می‌رسد، از زندان آزاد می‌شود و هر چه به تکرارِ همان جرم بازگردد، مجازاتش در زندان سخت‌تر می‌شود. همچنین کسی که در بشریتِ خود قرار دارد و مستحقِ مسخ و دگرگونی در مسخ‌شدگی‌اش می‌شود، هنگامی که دورانِ عقابش پایان یابد، به بشریتِ خود بازمی‌گردد تا فرصت‌های جدیدی برای توبه به دست آورد. پس اگر بازگشت و همان جرم را مرتکب شد، مجازاتش در مسخ‌شدگی بیشتر می‌شود، اما در جامه‌ای پلیدتر و متعفن‌تر؛ و این‌گونه ادامه می‌یابد تا به درجه‌ای می‌رسد که «وَسَخ» نامیده می‌شود و