جایی که تقمصی پس از آن نیست؛ اما عذاب‌هایی که پیش از آن است، گذراندن آن‌ها در دنیاست، که همان عذاب نزدیک‌تر (پایین‌تر) است.

سؤالی از دوشیزه دیما الصدر: آیا روح جاودانه می‌ماند و هرگز نمی‌میرد؟ یا اینکه از طریق تقمص، به طور دائم از کالبدی به کالبد دیگر منتقل می‌شود؟ و آیا حالت تقمص در مرحله معینی، یعنی مرحله ایستادنِ مردم در پیشگاه پروردگار جهانیان، متوقف می‌شود؟

پاسخ، و خداوند توفیق‌دهنده به راه راست است: بله، همانا روح جاودانه است زیرا به دست خدا ساخته شده و جاودانگیِ ساخته، به جاودانگیِ سازنده‌ی آن است. و حالت تقمص در مرز ادای حقوق متوقف می‌شود؛ پس هر کس آنچه را بر عهده‌اش است ادا کند، مستحقِ چیزی می‌شود که از آنِ اوست. از نظر قلب، عقل، روح و جسم سالم بمانی.