و این اثبات می‌کند که خداوند از خلقِ امثال (همانندها) ناتوان نیست؛ چنان‌که این تقدیرِ بیان‌شده در آیه، با حرفِ «عَلَى» در آیه پیشین، پیوندی تلازمی و مشروط دارد که در بردارنده‌ی این معناست که «تبدیل»، پس از مرگ رخ می‌دهد و آن همانا تبدیلِ امثالِ پیشینی است که آیه (۶۲) به ذکر آن‌ها پرداخته است. کلمه‌ی «إِنْشَاء» (پدید آوردن) همگی دلالت بر این دارد که موضوعِ آن «انسان» در تمام مراحلش است؛ از

آغازِ نطفه در رحم، سپس جنین با ادوارِ نشو و نمای آن، و پس از آن، بشرِ کامل. این بدان معناست که حیات با کودکیِ جدید و صیغه‌ی تکوینیِ جدیدی بازمی‌گردد. همچنین اگر در پایانِ آیه یعنی «فِيمَا لَا تَعْلَمُونَ» تأمل کنیم، درمی‌یابیم که آن صیغه‌ی تکوینیِ جایگزین و آن تطورِ پیوسته که با واژه‌ی «إِنْشَاء» از آن تعبیر شده، خارج از دایره‌ی علم و اراده‌ی انسان رخ می‌دهد.