مبحث دوازدهم

« تقمص در نزد اسلام (1) »

در اینجا تعدادی از آیات قرآن را با زبانِ تناسخیانی می‌خوانیم که کلمات آن را با معانی‌ای تأویل کرده‌اند که آن را به عنوان مقصودِ حقیقیِ آیات ارائه می‌دهند؛ و قضاوت در این باره را به عقل خواننده می‌سپارند تا موضعی که با باورهایش همخوانی دارد اتخاذ کند. با این سخن خداوند متعال آغاز می‌کنیم: ﴿نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ الْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ عَلَى أَنْ نُبَدِّلَ أَمْثَالَكُمْ وَنُنْشِئَكُمْ فِي مَا لَا تَعْلَمُونَ وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْأَةَ الْأُولَى فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ﴾¹. تناسخیان گفته‌اند که ضمیر متکلم «نحن» (ما) به خداوند تبارک و تعالی بازمی‌گردد که می‌گوید مرگ بر مخلوقات، تقدیری ابداعی است، بدون آنکه پیش از آن نمونه‌ای داشته باشد.