فرصت دیگری می‌داشتند، بی‌شک توبه می‌کردند و از گمراهی، کفر و ظلمِ خویش بازمی‌گشتند.

دیما الصدر: اگر ارواح اصلاً چیزی را به یاد نمی‌آورند، چگونه می‌توانند درک کنند که یک فرصت یا بیش از یک فرصت به آن‌ها داده شده است؟

پاسخ:فرض کنیم این ایده نزد تو مردود باشد، اما خداوند کودکی به تو عطا کند که چون به سخن آمد، بگوید که زندگی دیگری داشته و از آن برایت سخن بگوید. تو در نگاه اول آن را رد می‌کنی، اما او پیوسته آن موضوع را تکرار می‌کند تا اینکه قصه‌اش برایت به مثابه یک وسوسه (دغدغه‌ی ذهنی) درمی‌آید. سپس دوست داری از آنچه می‌گوید اطمینان حاصل کنی و می‌روی و تحقیق می‌کنی و می‌بینی که کودک تو در آنچه گفته صادق بوده است. آیا در این صورت، باز هم راهی برای رد کردنِ آن در عقل باقی می‌ماند؟ این واقعه، پیامی برای تو و رحمتی از جانب خداوند است. اما سایر نفوس در ردِ آن باقی می‌مانند، زیرا آنان از ابتدا ایده تقمص را نپذیرفته‌اند.