سؤالی از دوشیزه دیما الصدر:درود بر شما استاد؛ افلاطون می‌گوید: «هیچ نفسی به‌طور تصادفی و بدون علت وارد کالبد نشده، بلکه بر اساس شایستگیِ اعمالِ پیشینش وارد آن شده است.» سؤال من این است: آیا از عدالت الهی به دور نیست که هر نفس، آن اعمالِ انجام‌شده در زندگی‌های پیشین را به یاد نیاورد تا بتواند عبرت بگیرد و به سوی کار نیک بازگردد؟ و آیا واژه «کُلِّ نَفْسٍ» (هر نفسی) به این معناست که خداوند تمام انسان‌ها را وارد این تجربه می‌کند یا تنها برای برخی اعمال می‌شود؟ و حکمت الهی در این میان چیست؟

پاسخ:اگر در آگاهی و یادآوریِ آن زندگی‌ها مصلحتی بود، خداوند آن را از نفوس پنهان نمی‌داشت. تصور کن اگر فرد مظلوم، همواره ظلمِ ظالم را به یاد می‌آورد اگر آن ظلم فاحشه‌ای همچون زنا یا جنایتی همچون سرقت بود در آن صورت نفوس همواره برای ستیز آماده می‌ماندند و آشوب همه جا را فرا می‌گرفت. از این رو، مصلحت چنین اقتضا کرد که این ویژگی، یعنی ویژگیِ یادآوری زندگی‌های پیشین، برای حفظِ سلامتِ جامعه منع شود؛ و خداوند خود دادِ مظلوم را از ظالم می‌ستاند.

اما درباره پرسش دومت: بله، تمامِ نفوس از بابِ «فرصتِ دوم»، «فرصتِ سوم» و به همین ترتیب، از کالبدها (پیراهن‌ها) عبور می‌کنند. بنابراین، ارواح هیچ حجتی نخواهند داشت که بگویند تنها یک فرصت به آن‌ها داده شده است؛ چرا که اگر