مبحث یازدهم
« تقمص در نزد پدران کلیسا »
در این مبحث، نمونه‌هایی از آرای پدران کلیسا و بنیان‌گذاران آن را ارائه خواهیم داد؛ کسانی که به «وجودِ پیش از این وجود» متقاعد شده بودند. برخی از آنان در این ایده چنان توسع دادند که راهِ فیثاغورس و افلاطون را در پیش گرفتند. بیایید با بنیان‌گذار کلیسا و فرزندِ مسیحیت، قدیس پولس آغاز کنیم، به‌ویژه با «رساله به رومیان» او که قدیس شهید «سان جوستین» (یوستینوس شهید) و «سان کلیمان اسکندری» (کلمنت اسکندری) به آن استناد کرده‌اند؛ آنجا که می‌گوید: «و اگر روحِ کسی که یسوع را از مردگان برخیزاند در شما ساکن باشد، کسی که مسیح را از مردگان برخیزاند، کالبدهای فانی شما را نیز به واسطه روحش که در شما ساکن است، زنده خواهد کرد. پس ای برادران، ما مدیونِ جسم نیستیم تا طبق جسم زندگی کنیم» (رومیان ۸: ۱۱-۱۳).
می‌گویم که پدرانِ نخستینِ کلیسا، این عبارات را در دورترین معانی‌شان، یعنی معانیِ تجسد، درک کردند. در رأس آنان «قدیس کلمنت اسکندری» قرار داشت که بین سال‌های ۱۵۰ تا ۲۰۰ میلادی می‌زیست و از برجسته‌ترین مبلغان بود. او در کتاب خود به نام «توبیخ ملحدان» درباره‌ی «وجودِ پیش از وجود» گفت: «ما در عینِ خداوند موجود بودیم؛ زیرا تقدیر ما این است که ما خلایقِ عاقل و الهی، در خداوند