اگر با نگاهی دقیق به سخن ایوب بنگریم که گفت: «عریان از شکم مادرم بیرون آمدم و عریان به آنجا بازمی‌گردم»، درمی‌یابیم که مقصود او از «بازگشت به آنجا»، چیزی جز تقمص نیست؛ و او در این سخن بازگشت و رجعت را مایه برکت می‌داند.
همچنین در «اشعیا» (۲۶: ۱۹) و در «سِفر دانیال» (۱۲: ۲) آمده است «مردگان تو زنده خواهند شد، جسدها برخواهند خاست، ای ساکنان خاک، بیدار شوید و ترنم کنید.» و در (اشعیا ۲۶: ۱۹) آمده است: «بسیاری از آنان که در خاک زمین خفته‌اند، بیدار خواهند شد؛ اینان به سوی حیات ابدی و آنان به سوی ننگ و حقارت ابدی».
این بود آنچه قلم درباره تقمص در عقیده یهودی به رشته تحریر درآورد؛ هرچند که در این زمینه در متون یهودی با احتیاط و شرم سخن رفته است، اما این امر به اصلِ موضوع که همانا استمرار وجودِ اندیشه تقمص تا به امروز است، خدشه‌ای وارد نمی‌کند.