مبحث ششم
« تقمص در نزد هرمسیان »
هرمسی‌گرایی (هرمسیه) به معنای طریقتِ پنهان (سری) یا پوشیده (رازآلود) است. این واژه از نام «هرمس» مشتق شده است؛ کسی که مصریان او را با نام «توت» (تحوت) می‌پرستیدند و نام «هرمس» بر او نهاده شد. در نزد مسلمانان نیز نام او در زمره پیامبران و با نام «ادریس» آمده است. در کتاب «فرهنگ فیلسوفان» (معجم الفلاسفة) گردآوریِ «طرابیشی»، توصیفی از هرمس آمده است که در آن می‌گوید: «هرمسِ مثلث‌العظمه (سه‌بار بزرگ)، مؤلف کتاب‌های هرمسی».
اعراب مسلمان توجه گسترده‌ای به هرمسی‌گرایی (هرمسیه) نشان دادند و در میان بزرگان علم کلام، پیروان مکتب هرمس (هرمسیان) یافت می‌شدند. از طریق آنان بود که هرمسی‌گرایی به غرب راه یافت و بر برخی از اندیشمندانشان تأثیر گذاشت. اما فلسفه تجسد یا تقمص در نزد او، در رؤیای مشهورش روشن شده است که بخش‌هایی از آن را به شرح زیر خلاصه می‌کنیم:هرمس گفت: همانا نوری که کیهان را پر کرده بود او را مخاطب قرار داد و راز الهی را بر او آشکار ساخت و گفت: نوری که می‌بیند، همان روح الهی است که همه‌چیز را بالقوه در بر دارد و شامل نقوش (طرح‌های) تمامی