انسانی به عنوان پاداش، و در جنین حیوانی به عنوان کیفر نیست. بلکه پاداش و کیفری که روح در برابر نیکی و بدی با آن روبرو می‌شود، در تجسدِ پایانی و زمانی که باید با خدایان مواجه شود، صورت می‌پذیرد. تجسدهای مکرر و متنوع نیز چیزی جز یک سفرِ آگاهی و شناخت نیست که روح آن را در عرصه‌های گوناگونِ موجودات زنده، از انسان گرفته تا حیوان، طی می‌کند. روح پس از آن، به کالبد انسانی خویش بازمی‌گردد تا زندگی‌اش را در آن از سر گیرد؛ اما اگر آن کالبد را مومیایی‌شده، از بین رفته یا متلاشی‌شده بیابد، به سوی جنین دیگری می‌رود و در آن حلول می‌کند تا زندگی زمینی جدیدی را آغاز نماید. این خلاصه‌ای از دیدگاه مصریان باستان درباره تجسّد بود.