مبحث دوم
« تقمص در نزد مصریان باستان »
برجسته‌ترین ویژگی در دین مصریان باستان، تأکید بر اندیشه‌ی بقای پس از مرگ بود. آنان از این طریق به چنین باوری دست یافتند: مادام که رود نیل می‌تواند پس از فروکش کردن و سکونش دوباره جان بگیرد و گیاه پس از پژمردگی و نابودی‌اش بازمی‌گردد، پس انسان نیز ناگزیر قادر است پس از مرگش به زندگی بازگردد.
آنچه در تثبیت این عقیده یاری رساند، این بود که خشکی سرزمین مصر موجب می‌شد اجسادِ دفن‌شده برای مدتی طولانی بدون فساد و متلاشی شدن باقی بمانند. آنان بر آن بخشی که پس از مرگ باقی می‌ماند، نام «قرینه» (همزاد) نهادند؛ بر این اساس پیوسته تصویرِ کوچک‌شده‌ای از جسمِ زنده در آن سکونت دارد که همان «قرینه» یا «کا» است و در کنار آن، موجود دیگری نیز در کالبد مجاورت دارد که همان «روح» است و در آن اقامت می‌گزیند. انسان مصری بر این باور بود که سه‌گانه‌ی «جسم، قرینه و روح» پس از پدیده‌ی مرگ باقی می‌ماند.
گواه این مدعا، مطلبی است که نویسنده‌ی کتاب «الملل و النحل» (ج ۲، ص ۸-۹) آورده است:اما در مورد زندگی دیگر (آخرت)، مصریان معتقد بودند که انسان پس از مرگ، زندگی‌ای کاملاً مشابه زندگی دنیا را در تمام حالات آن تجربه خواهد کرد،