و نیز می‌گوید:«فنایِ ما، در حالی که بخشنده‌ی ما ثابت و پایدار است،حکم می‌کند که جود و بخششِ او در هبه‌اش بازگردد (تکرار شود).و این که بخشش بازنگردد بخل است، و خالقِ ما والاتر از آن استکه تنگ‌دستی و کاستی از صفاتِ او باشد.و این بخل نزدِ هر خردمندی که به معرفتِ او پاک گشته،بر خداوند محال است».

و از جمله علمای مسلمان، می‌توان از غزالی، امام محمد مصطفی شعراوی، و پژوهشگر و عضو شورای عالی امور اسلامی در مصر، عبدالرزاق نوفل نام برد که می‌گوید: «تکرارِ خلقتِ انسان، در کتابِ خدا به صیغه‌های گوناگون آمده است؛ به عنوان نمونه، یکی از آن‌ها را ذکر می‌کنم: ﴿و اوست که شما را نخستین‌بار آفرید و به سوی او بازگردانده می‌شوید﴾¹. پس سخنِ صریحِ "آفریدن برای بارِ نخست"، مفیدِ وجودِ بیش از یک خلقت است».

و از دیگر علما، عبدالعزیز جادو، صاحب مجله «الشاطئ» می‌گوید: «نخستین کسانی از مسلمانان که به تناسخ قائل شدند، احمد بن خابط، ابن قابوس، جعفر قاضی ابومسلم خراسانی، محمد بن زکریای رازیِ طبیب، حسین بن منصور حلاج، محیی‌الدین بن عربی، سهروردی، و پیروانِ ابویعقوب مزایلی و ابوجعفر محمد بن علی شلغمانی بودند».