ابوسعید قدّس الله روحه می‌گوید: پس خداوند از آن گفتار، «گمان» را آفرید، و گمان از «شک» و «حیرت» پدید آمد؛ سپس خداوند از آن دو، گروه «مفوّضه» را آفرید، و از شکّ مفوّضه، «مقزمنه» را آفرید، و از شکّ مقزمنه، «ابالسه» (ابلیسان) را پدید آورد، و از گناهانِ ابالسه، زنان را آفرید؛ و آنان، تاریکیِ تاریکی‌اند. پس هنگامی که خداوند این امور را آفرید، مؤمنان گفتند: «ای مولای ما، این چیست»؟ خداوند به آنان فرمود: «این حقیقتی است که از گناهانِ شما آفریده شده است، ولی شما آن را نمی‌دانستید». در آن هنگام، مؤمنان از آنچه گفته بودند، پشیمان شدند و سرگردان و نادم به گردش درآمدند؛ سپس خداوند، حجاب را بر آنان آشکار ساخت و آنان پیرامونِ آن، هفت هزار سال و هفتاد و هفت سال و هفت ساعت، سرگردان و گردان بودند؛ آنگاه به ابلیس گفتند: تو از گناهان ما آفریده شده‌ای.