برای مؤمن جایز نیست که دستِ خود را به چیزی از کردارِ ضدّ دراز کند؛ پس برحذر باشید، همه‌گونه برحذر باشید، زیرا این‌ها مایه هلاکت‌اند،

و همانا اگر مؤمن گرسنگیِ خود را نزد کافر یا مخالفی، با رضایتِ خاطر نسبت به او، برطرف کند، خداوند او را به گرسنگی مبتلا می‌سازد، و اگر او را غذا دهد یا حاجتش را برآورد، نادان بازگردانده می‌شود و خداوند جامه‌های خواری را بر او می‌پوشاند و در جامه‌ای قرار می‌گیرد که از جامه‌های شمرده‌ شده برای او به حساب نمی‌آید، و همانا صدقات و نیکی و بذل مالی که «موالی» به آن مأمور شده‌اند، برای عالمانِ بالغِ اهلِ ایمان و جایگاه‌های کتمان جایز است، و همانا نیکی‌ها بدی‌ها را از میان می‌برند، و این برای مؤمنان است، و برای مؤمن جایز نیست که چیزی را جز برای برادرانِ خود بذل کند، و مدارا کردن با آنان، رسیدگی به آنان، برطرف کردن گرسنگیِ آنان، پوشاندن عورتِ آنان، و اینکه جان خود را فدای آنان کند، واجب است؛ زیرا نجاتِ او از پیراهن‌هایی که در اجسادِ بشری هستند، در آنان است؛ پس این راهِ اهلِ ایمان به سوی خشنودیِ رحمان است.