سوالِ پنجاه‌ و هفتم: دربارهٔ ده خصلت که هر کس به آن‌ها عمل کند، بدون حساب، وارد بهشت می‌شود؟

پاسخ: از «کتاب المعارف» از مفضّل بن عمر علیه‌السلام، از مولای صادق -عَزَّ عَزُّهُ- ابو سعید میمون از شیخ خود جِلّی، از حسین بن حمدان روایت کرده است (که خداوند علیّ ارواح آنان را مقدّس گرداند):

اوّلی: معرفتِ معنا به حقیقت، و اقرار به او در همه ظهورات، و منزّه دانستن او از اسم‌ها و صفت‌هایش، و اینکه آن‌ها فروتر از او هستند.

دومی: معرفتِ ولیّ، که او الله است، و اقرار به اینکه او جایگاه اسم‌ها و صفت‌ها است و اینکه او غایتِ کسانی است که فروتر از او هستند.

سومی: معرفتِ ولیّ ولیّ، که او باب است؛ هدایت از اوست و قصدِ عالم به سوی اوست و تکیه‌‌گاهِ آنان بر اوست.

چهارمی: معرفتِ برپادارندگان قسط، یعنی پنج یتیم، که آنان از نورِ باب و روشنایی حجاب‌اند.