سوالِ پنجاه‌ و پنجم: دربارهٔ امامی از جانبِ خدا، و امامی که از جانبِ خدا نیست؟

پاسخ: از قول ابن شعبة قدّسه الله: همانا امامی که از جانبِ خداست، مؤمنِ عارف و صاحبِ ایمان است؛ همان کسی که به آنچه خدا امر کرده، فرمان می‌دهد و از آنچه خدا نهی کرده، بازمی‌دارد، و ظاهر و باطنش بر یک حال است، و نزدِ او شک و تردید وجود ندارد؛ پس این امام، امامی از جانبِ خداست، و امامی که از جانبِ خدا نیست، کسی است که به آنچه خدا امر کرده، فرمان می‌دهد و از آنچه خدا نهی کرده، نهی می‌کند؛ ولی باطنش بر خلافِ آن است، و در دلِ خود نسبت به برادرانش کینه دارد. مولای ما، جعفر صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «خداوند هیچ امتی عادل و منصف را به سببِ امامی گمراه و ستمگر عذاب نمی‌کند، بلکه خداوند سبحان، امامِ گمراه را به وسیله امتی عادل، عذاب می‌کند».