و اما روحِ کافرِ آزموده، هنگامی که خارج می‌شود، فرشتگان آن را به «چشمهٔ رِزال» بر درِ جهنم می‌برند و در آن فرو می‌برند، پس همهٔ آنچه از احوالِ دنیا و نعمت‌هایش بر او گذشته را فراموش می‌کند. سپس فرشتگان آن را برای عذاب بیرون می‌آورند و در رحم با دو روحِ عذاب‌شده حبس می‌کنند، که خون می‌مکند و مدفوع می‌خورند، تا زمانی که وقتِ خروجِ آن فرا رسد؛ پس هنگامی که بیرون می‌آید و فرشتگان را می‌بیند، سینه‌اش تنگ می‌شود و گمان می‌کند که برای عذاب بیرون می‌رود؛ در آن هنگام فرشتگان برای خدا از او پیمان می‌گیرند؛ به سببِ فرمایشِ خداوند متعال: «وَإِنْ مِنْكُمْ إِلَّا وَارِدُهَا»¹ پس در آن هنگام درد زایمان بر زن واقع می‌شود؛ سپس فرشتگان او را سخت می‌رانند، پس سر و پایین او واژگون می‌شود و بیرون می‌آید؛ هراسان، ترسان، گریان، اندوهگین و مبهوت؛ و چه بسا بر صورت و پیشانیِ خود بیفتد، در حالی که وحشت‌زده است؛ پس پیوسته گریان می‌ماند تا فرشتگان از او پنهان شوند؛پس این، نشانهٔ زایشِ مؤمن و کافر است».