سوالِ چهل‌ و ششم: دربارهٔ صفاتی که مولای ما، صادق -عَزَّ عَزُّهُ- در این سخن یاد کرده است: «برای خدا صفاتی است که خالق‌اند و مخلوق نیستند؛ و برای خدا صفاتی است که نه خالق‌اند و نه مخلوق؛ و برای خدا صفاتی است که هم خالق‌اند و هم مخلوق؛ و برای خدا صفاتی است که مخلوق‌اند و خالق نیستند»؟

پاسخ: بنابر آنچه شیخِ ما، ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی ( که خداوند روی او را شاداب گرداند) آورده است، همگی به اتفاق و اجماع گفتند: صفاتی که خالق‌اند نه مخلوق، عبارت‌اند از: علمِ باری و قدرتِ او، و صفاتِ ظاهرِ او برای اهلِ نور، به صورتِ نور، و برای بشر، به صورتِ بشر؛ پس این‌ها صفاتی خالق‌اند، نه مخلوق. و اما صفاتی که نه خالق‌اند و نه مخلوق، پس آن‌ها ذاتِ سرورِ ما محمد -عَزَّ عَزُّهُ- و نوعِ قدیمِ او هستند که نامِ «الله» بر آن واقع شده است.

چنان‌که شیخ در رسالهٔ رستباشیهٔ خود گفت: آن‌ها همان شنوایی و بینایی و نیرو و شدت هستند.مقصود او از این سخن، آن است که آن‌ها همان صفتی هستند که معنا نام‌ها و صفات خود را بر آن افکنده است؛ مانند: شنوا، بینا، نیرومند و شدید؛ پس این‌ها