سوالِ چهل‌ و دوم: دربارهٔ چهار قدرت: قدرتِ وجود بدونِ حدوث، قدرتِ حدوث بدونِ پایان، قدرتی که برای آن حد و نهایتی قرار می‌گیرد، و قدرتی که از فرمان‌دهنده و بازدارنده پدید می‌آید؟

پاسخ: از آنچه «جوان مورد اعتماد» (خدا او را تقدیس کند) در «کتاب البحث والدلالة» توضیح داده است: قدرتی که همان «قدرتِ وجودی بدونِ حدوث» است عبارت است از قدرتِ معنای ازلیِ قدیم که هستی را ایجاد کرده است؛ پس «هستی» نامِ او و حجابِ اوست و صفاتش بر آن واقع شده و او ظاهرِ معنا و باطنِ اسم اوست اما «قدرتِ دوم» که همان «قدرتِ حدوثِ بی‌نهایت» است، عبارت است از قدرتِ اسمی که خداوند آن را محلِ اسماء و صفات قرار داده، و آن در باطنِ باطن، «الله» است اسمی برای معنا که با آن خوانده می‌شود، و این همان فرمایشِ خداوند متعال است: «و خدا را آن‌گونه که حق اوست نشناختند»¹ و نیز: «و زمین همگی در روزِ قیامت در قبضهِ اوست و آسمان‌ها در هم پیچیده در دست اویند»² و آن همان قدرت حدوثِ بی‌نهایت است.