ظهورش یگانه و ابدی است، و با خلقش آمیخته نمی‌شود. ناتوانی، تغییر و دگرگونی مربوط به چشم‌های ناظران است، در حالی که او به ذاتِ خود قائم است.

سوالِ چهل‌ و یکم: چه شده است که او با نورانیتِ لاهوت با آفریدگانش سخن نگفت؟

پاسخ: این عادلانه و منصفانه نیست که او به گونه‌ای ظاهر شود که تحملش برای خلق ممکن نباشد، و نیز عادلانه نیست که به شکلی ظاهر شود که بندگانش امر و نهی او را نفهمند؛ بلکه عدالت و انصافِ او اقتضا می‌کند که برای خلقش ظاهر شود و قدرتی را به آنان نشان دهد که هیچ مخلوقی توانِ آوردن مانندِ آن را ندارد؛ زیرا موجودِ حادث نمی‌تواند از خالقِ خود به‌ طور کامل درک کند؛ حتی اگر خالق به شکلی شبیه صورتِ مخلوق ظاهر شود؛ همان‌طور که عرب زبان، سخنِ تُرک را نمی‌فهمد و تُرک زبان، سخنِ غیرِعرب را نمی‌فهمد، پس چگونه مخلوق می‌تواند سخنِ خالق را کامل درک کند؟

پس او به شکلی مطابقِ فهمِ مخلوقات ظاهر شد، تا آنان امر و نهی او را بفهمند، و حجت بر منکران تمام شود.