آمده است: بدان که بزرگان پیشین و اهل‌بیت بنیانِ معرفت خود را بر شناخت «صورت دیده‌ شونده» گذاشتند، و همواره در دقت و تحقیق بودند؛ تا میانِ صورتِ ذات و اسامی و صفات و همه کیفیات و صورت‌های قابلِ رؤیت تفکیک کردند و آن را تنزیه نمودند.

به همین دلیل محمد بن سنان -عَلَيْهِ السَّلَامُ- گفته است: هر کس چیزی را که دیده نمی‌شود، عبادت کند، مجهول را عبادت کرده است، و هر کس چیزی جدا و محدود را بپرستد، محدود را پرستیده، و هر کس بگوید او از خلقش پنهان است، در واقع غیرِ او را قصد کرده، و هر کس بگوید او با ذاتِ خود برای آنان ظاهر است، او را تعیین و محدود کرده، و هر کس بگوید اصلاً دیده نمی‌شود، به عدم ارجاع داده و چیزی نپرستیده، و هر کس او را به آنچه بر او واقع می‌شود توصیف کند، در حقیقت، خود را توصیف کرده، و هر کس بگوید او خودِ بدن است، شرک ورزیده؛ و هر کس او را از راهِ اقرار بشناسد و معجزات را مشاهده کند و تخیلات و ابزارها را نفی کند و قدرت‌های آشکار را اثبات کند، آنان اصحابِ امیرالمؤمنین هستند.