شیخ ثقه ابو الحسین محمد بن علی جِلی در توضیحِ این معنا گفته است: خداوند از خلقش، پنهان نشده؛ بلکه آنان به سببِ گناهانشان محجوب شده‌اند؛ اگر ایمان بیاورند و تقوا پیشه کنند، مانندِ فرشتگان در غیب می‌شوند.

پس انسان وقتی نورِ ایمانش صاف شود و به خدا گوش دهد و با او ببیند، علم صفا برایش از عالمِ کدورت روشن می‌شود، و آلودگی‌ها و پوشش‌های جسمانی و بدن‌های ظلمانی از او کنار می‌رود، و به گوهرِ نورانی تبدیل می‌شود، که با نورِ ایمان می‌بیند، و می‌تواند به عالمِ بقا ارتقاء یابد، آسمان‌ها را مشاهده کند و به باب برسد، و جایگاهِ حجاب را بشناسد. و معنای آیه «هر کدام از دو مدت را که انجام دهم»¹… این است که در آن هنگام، معنا با لطف برای او ظاهر می‌شود و او آن را به صورتِ پیرمردی بزرگ، مانندِ موسی، یا کودکِ کوچک، مانندِ عیسی، یا جوانی زیبا و آراسته، مانندِ محمد می‌بیند؛ پس آن «صورتِ انزعی» را مشاهده می‌کند، که از هستیِ خود جدا نشده، هرچند در دیدگان ظاهر شده است؛ هنگامی که روح آن را مشاهده کند، حجاب را که از نورِ ذاتِ معناست می‌شناسد، و صورتِ باب و علمِ آن را درک می‌کند.

اما اهلِ کدورت، قدیم را فقط به صورت و جسم و کلام می‌بینند، و تا زمانی که در بدن‌های سنگین هستند از پروردگارشان محجوب‌اند. و در جای دیگری از همین کتاب