و همهٔ اشیاء و صفات و نعوتی که بر ازل اطلاق می‌شود، همه به او بخشیده شده و به او عطا شده است؛ مانند: «شنوا، بینا، دانا، آگاه، توانا، قاهر، اول، آخر، باطن، ظاهر، رحمان، رحیم و مانند این‌ها»؛ پس این‌ها همه موقعیت‌های اسم‌اند، زیرا به او از سوی مولای علیي العظیم عطا شده‌اند؛ و این همان باطنِ حجاب و ظاهرِ معنای قدیم است.
سوالِ سی و سوم: جایگاه «اسم» نسبت به «معنا» چیست؟
پاسخ: «ازل» را از نورِ ذاتِ خویش پدید آورد؛ و از آن، حدِّ نطق از ناطق، و دیدن از بیننده، و حرکت از سکون پدید آمد؛ پس هنگامی که آن را آشکار ساخت و از نورِ ذات خود پدید آورد، آن را بلندترین جایگاه‌های خود و نهایتِ تجلیات خویش و اصلِ صفاتش قرار داد؛ در حالی که نه متصل به اوست و نه جدا از او.