سوالِ سی‌ام: دربارهٔ پنهان شدن «معنی» از نامِ خود، زیر تجلیِ نورِ ذاتش؛ چگونه بود؟ و چه کسی پنهان شد؟

پاسخ: آنچه در «المصرية» از گفتارِ الجِليّ قدّسَه الله آمده چنین است: باری‌تعالی هرگاه بخواهد اسمِ خود را شرافت دهد؛ آن را پنهان می‌کند و زیر درخششِ نورِ ذاتِ خویش می‌پوشاند، و آن را از عوالمِ بالا و پایین محجوب می‌سازد، و آن را پنهان کرده و از بدنِ بشری و نوری‌اش جدا می‌کند؛ پس «میم» به حالتِ نخستینِ خود، پیش از ظهور، بازمی‌گردد؛ در حالی که در نورِ ذاتِ خداوند محجوب است، و در این حال «معنى» نزدِ اهلِ مزاج به صورتِ خود ظاهر می‌شود؛ اما نزدِ اهلِ صفا، آنان می‌بینند که معنى از حقیقتِ خود زایل نشده است؛ بلکه تنها دل‌ها و دیده‌ها دگرگون شده‌اند و برای آنان غیبت و ظهور، حجاب و حضور پدید آمده است؛ پس این، رساترینِ پاسخ‌هاست؛ و تغییر و دگرگونی و ناتوانی، تنها از جانبِ مخلوقات است.