می‌گوییم: او ربِّ آن صورتی است که آن را زیر درخششِ نورِ خویش پنهان ساخت و به همانندِ آن ظاهر شد؛ و نیز ربِّ آن صامتی است که به صورتِ مثال درآمد؛ پس معنى ربِّ صورت است؛ چه ناطقِ آن و چه صامتِ آن؛ و به معنى، «صورت» یا «مثال» گفته نمی‌شود، زیرا او صورت‌بخشِ صورت‌ها و صاحبِ قدرت‌هاست.
سوالِ بیست و هشتم: همچنین دربارهٔ فرمایشِ او: «پروردگار دو مشرق و دو مغرب، و پروردگار مشرق‌ها و مغرب‌ها»؟
پاسخ: مقصود از «المشرقین»، ظهورِ او از فاطمه بنت اسد و ابوطالب است. و مقصود از «المغربین» پنهان‌شدنِ او در ظهورش به صورتِ حسن و حسین -عَزَّ عَزُّهُمَا- است.
و معنای فرمایشِ خداوند: «رَبِّ المَشارِقِ وَالمَغارِبِ» این است که: مشارق: ظهورات او هستند؛ مغارب: غیبت‌های او هستند.