از «سُمُوّ» (بلندی و رفعت) مشتق شده بود؛ پس «اسم» و «سماء» در لفظ، یک چیز به شمار می‌آیند؛ همان‌گونه که معنى، اسمِ خود را شرافت بخشید، اسم نیز بابِ خود را شرافت بخشید، و این امر در ظهورِ بشری نیز به همان صورت، همانندِ همانند، بدون هیچ افزایش و کاهشی جاری شد.

سوالِ بیست‌ و هفتم: دربارهٔ فرمایشِ خداوند متعال: «پروردگار مشرق و مغرب»¹، و «پروردگار همهٔ مشرق‌ها و مغرب‌ها»²، و «پروردگار دو مشرق و دو مغرب»³؟

پاسخ: در کتابِ «البحث والدلالة» از گفتارِ ابوسعید میمون بن قاسم طبرانی قدّسه الله آمده است: مشرق، صورت است و مغرب، مثال، و مشرق، صورتِ ناطق است و مغرب، مثالِ صامت؛ پس اگر گوینده‌ای بگوید: چگونه ربِّ خویش به خویش است؟