درخشان و پرتلألؤ پدیدار ساخت، که هیچ نوری، توانِ پایداری در برابرِ آن را نداشت، و آن نور از او جدا نبود». سپس: نور، روشنایی (ضیاء) را آشکار کرد؛ روشنایی، سایه را آشکار کرد،

و بدین‌گونه صورتِ وجود را از نور، روشنایی و سایه برپا داشت، و نور را باطنِ آن قرار داد؛ در حالی که ذات، قائم به خویش است. سپس به این آیه استناد می‌کند: «آیا به پروردگارت ننگریستی که چگونه سایه را گسترد؟ و اگر می‌خواست آن را ساکن قرار می‌داد، سپس خورشید را راهنمای آن ساخت»¹. و در ادامه فرمود: «هرگاه معنا برای آفریدگانش ظاهر شود، با سه حجاب آشکار می‌گردد. این سه حجاب عبارت‌اند از: ذاتِ خود را با نورش می‌پوشاند، نورِ خود را با روشنایی‌اش می‌پوشاند، روشنایی خود را با سایه‌اش می‌پوشاند.