مولا صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «ای مفضل، بدان که صورتی که اسم به وسیله آن ظاهر شده، از روشنایی نورِ ذات و از سایه آن پدید آمده است؛ همان سایه‌ای که معنا به وسیله آن برای خلق تشخص یافت، تا او را بنگرند». و نیز: «به وسیله آن، خلق را به ذاتِ خویش راهنمایی کرد، تا او را بشناسند». سپس فرمود: «آن، صفتِ نفس است و نفس، صفتِ ذات است». و: «اسم از نورِ ذات پدید آورده شده است، و از همین رو نفس نامیده شده است». سپس به آیات زیر استناد می‌کند: «و خدا شما را از نفسِ خویش، برحذر می‌دارد»¹. و: «ای نفسِ آرام‌یافته، به سوی پروردگارت بازگرد؛ در حالی که خشنود و موردِ رضایت هستی؛ پس در میانِ بندگانِ من درآی و در بهشتِ من وارد شو»². و در پایان می‌فرماید: «هر نفسی که آفریده شده، از محمد آغاز گرفته و بازگشتش نیز به سوی اوست».