توضیح می‌دهد: روح‌ القدس همان صورتِ مشاهده‌شده است؛ آنچه در او نازل شده، معنای لاهوتی است؛ آن معنای لاهوتی همان غیبِ دست‌ نیافتنی است که قابلِ ادراک نیست. روحِ اسم از ظاهرِ معنا پدید آمده است. این روح از نوری است که از ذات آشکار شده است؛ نوری که در محمد که همان قدس است وجود دارد، از نورِ ذات است، و این نور «پوششی در درونِ پوششی دیگر» است، و روح‌القدس همان محمد -عَزَّ عَزُّهُ- است.