و اما سخن او که: اسمی که چشم‌ها بر آن می‌افتند، به آن حقیقتی اضافه می‌شود که جز روح‌القدس آن را به کمال نمی‌شناسد. مراد این است که: روح القدس در کمالِ خود همان امام است، و مقصود از آن، ذاتِ سیدِ ما، محمد -عَزَّ عَزُّهُ- است که جز معنای او کسی آن را نمی‌شناسد. محمد، جسمِ روح‌القدس است، و روح القدس، ظاهرِ معنا و باطنِ اسمی است که همان محمد است؛ زیرا افعالی که از صورت ظاهر شده و نام‌هایی که بر آن نهاده شده‌اند مانند اینکه گفته شود: «الله رحمان و رحیم است». همگی به باطنِ محمد نسبت داده شده‌اند؛ از این‌ذرو گفته شده است: ظاهرِ معنا، باطنِ اسم است. سپس محمد بن سنان می‌گوید: محمد -عَزَّ عَزُّهُ- ، جسمِ روح‌القدس است و روح‌القدس پوششی در درون پوششی دیگر است.
تفسیرِ شیخ حاتم طوبانی در «کتاب التجرید»؛ شیخ حاتم طوبانی در شرحِ این عبارت می‌گوید: پوشش‌ها عبارت‌اند از نور، روشنایی و سایه، و این‌ها صورتِ وجود هستند. و نیز می‌گوید: لاهوت همان معنایی است که در غایت ظاهر شده است. و غایت، ازلِ قدیم است و همان صورتِ مشاهده‌شدهٔ انزعیه است، که در حقیقت، لباسِ صورت پوشیده است؛ بلکه خود، صورت بخشِ همه صورت‌هاست.
و او غایتِ همه غایت‌هاست، و همان روح القدس و همان امام است. همچنین گفته است: هیچ چیز از روح القدس عظیم تر نیست، مگر آنچه در او نازل شده است. و در ادامه