از محمد بن سنان، از مفضّل بن عمر، از مولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: «هر کس گمان کند که برای او خدایی هست که نه دیده می‌شود و نه شناخته می‌شود، از حزبِ ابلیس و شیاطین است، و هر کس خداوندِ موجود در میانِ آفریدگانش را بخواهد، آن که نه ضدّی دارد و نه همتایی، و از آنان متمایز است، پس من همان اویم و هر کس ابلیس را بخواهد، نزدِ ابوحنیفه برود، و هر کس بازدارندگان از راهِ هدایت را بخواهد، نزدِ زرارة بن ابی‌یعفور، زید عجلی و محمد بن مسلم برود، و هر کس اولیای خاصِّ مرا بخواهد، نزد ابوالخطاب محمد بن ابی‌زینب کاهلی برود».

و نیز از محمد بن سنان، از مفضّل بن عمر، از مولای صادق، -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: مردی از اهل بیت وارد شد و گفت: ای مولای من، شنیده‌ام که می‌فرمایی خداوند هرگز غایب نشده است؟ مولای صادق -عَزَّ عَزُّهُ- ، فرمود: «ای فلانی، دربارهٔ آنچه می‌بینی دچار تردید مشو»آن مرد گفت: به تو پناه می‌برم از اینکه چیزی را شریکِ تو قرار دهم، سپس گفت: تو خدای آسمان و پیشوای زمین هستی. مولا صادق -عَزَّ عَزُّهُ- ، به او فرمود: «آن که در آسمان می‌بینی، همان است که در زمین می‌بینی؛ او همان اوست، به تمامیّتِ خویش، ولی تو به او احاطه نمی‌یابی». آن مرد گفت: گواهی می‌دهم که تو همان اویی، ای سرور من. پس فرمود: «این مطلب را پنهان دار و برای غیرِ اهلش آشکار مکن، که گرمای آهن و سرمای آن را به تو خواهند چشاند». پس این اشارهٔ مولای ما، صادق -عَزَّ عَزُّهُ- به ذاتِ خویش است.