سوالِ سوم: دربارهٔ فرمایشِ خداوند متعال: «عَمَّ یَتَسَاءَلُونَ * عَنِ النَّبَإِ العَظِیمِ الَّذِی هُمْ فِیهِ مُخْتَلِفُونَ * کَلَّا سَیَعْلَمُونَ * ثُمَّ کَلَّا سَیَعْلَمُونَ»¹

پاسخ: «عَمَّ» با حساب حروف، صد و ده (۱۱۰) است، و آن، صورتِ مرئی و آشکاری است که همهٔ عوالم در ادراکِ آن سرگشته و حیران مانده‌اند. و معنای این فرمایشِ خداوند:«كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝ ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ» این است که: نخست، ظاهرِ صورت را نخواهند شناخت؛ سپس، باطنِ آن را نیز نخواهند شناخت. هیچ‌یک از عوالم را راهی نیست که چیزی از باطنِ قدرت را دریابد. آنان جز ظاهرِ صورت را مشاهده نمی‌کنند؛ اما باطنِ آن، از ادراکِ ایشان پوشیده و نهان است؛ چنان‌که مولا جعفر الصادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «ما ظاهرِ خدا هستیم و جز باطنِ او نیستیم».