و صورتِ ظاهری» بود، نه حقیقتِ باطنی. سپس می‌گوید: محمدِ حجت -عَزَّ عَزُّهُ- که در مدینه حضور داشت، همان حقیقت قدیمِ «میم» بود و بر آن جسدی که مردم می‌دیدند نماز گزارد؛ یعنی حقیقتِ قدیم بر ظاهرِ حادث نماز خواند. در پایان: هم «صفقه» و هم «موهّل» غایب شدند و ابو شعیب همچنان به عنوانِ «باب و حجاب» باقی ماند.
سوالِ هشتادم: دربارهٔ دو اسمی که هرگاه با هم جمع شوند، یک اسم خوانده می‌شوند، و هرگاه از هم جدا شوند، دو اسم نامیده می‌شوند؟
پاسخ: اگر بگویی «علی خداست»، در واقع دو اسم را گفته‌ای که در حقیقت یکی هستند و این سخن از یک جهت درست است، و اگر بگویی «محمد خداست»، آن هم از همین جهت درست است؛ چون این دو در حقیقت یکی‌اند؛ زیرا در این نگاه: «علی» نامِ بُعدِ ناسوتی (بُعدِ ظاهری) است، و «الله» نامِ بُعدِ لاهوتی (بُعد الهی) است.