سوالِ هفتاد و نهم: دربارهٔ نمازِ «معنا» بر «اسم» خود در همهٔ ظهورها؛ یافته‌ایم که «معنا» بر «اسم» خود نماز می‌گزارد، و جایز نیست که «اسم» بر «معنا» نماز گزارد. و نیز یافته‌ایم که محمد بن الحسن حجت (که میمِ ذاتیِ غیر مثلی است) بر حسنِ عسکریِ دیگر که «معنا» است نماز گزارد. پس این چیزی است که نزدِ اهلِ توحید، جایز نیست؛ زیرا «اسم» نباید بر«معنا» نماز گزارد، بلکه «معنا» در همهٔ مقام‌ها و ظهورها، بر «اسم» خود نماز می‌گزارد. پاسخ این اشکال چیست؟

پاسخ: ابو سعید در «رسالهٔ المرشدة» توضیح می‌دهد: وقتی «معنای قدیم» آشکار بود، مانندِ علی الهادی -عَزَّ عَزُّهُ- ، «اسم» در قالبِ حسن عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- قرار داشت و «باب» عمر بن الفرات بود. سپس می‌گوید: علی الهادی، حسن عسکری دیگری را از میان برداشت و به شکلِ او ظاهر شد. آن حسن دیگر غایب شد و در نهایت «محمدِ حجت» (میم) آشکار گردید، و «باب» نیز ابو شعیب بود. و ادامه می‌دهد: وقتی حسن، حالتِ غیبت را آشکار کرد، حقیقتِ پنهان آشکار شد و معنای اصلی از نظرها غایب گردید، در حالی که جسمی که مردم می‌دیدند، همان قالبی بود که به عنوان حسن عسکری شناخته می‌شد. در این نگاه، آنچه مردم مشاهده می‌کردند فقط «جسد