به گفته نویسنده، این همان پوشاندنِ حقیقت، توسط رسول بر اهلِ شریعت‌های ظاهری است؛ زیرا او صورتِ بشری و ناسوتیِ خود را به آنان نشان داد و از احکام و شریعت‌ها به اندازه‌ای بر آنان واجب ساخت که عقل‌هایشان، توانِ پذیرشِ آن را داشت؛ از همین رو، مؤمن نیز حقیقت را از اهلِ ظاهر پنهان می‌کند و با آنان به اندازۀ فهم و پذیرشِ عقلشان سخن می‌گوید؛ زیرا آنان از روزگارِ نخستینِ عالمِ سایه‌ها، اهلِ انکار و جحود بوده‌اند. خداوند ما را از شرِّ گمراهی و انکارِ آنان در امان بدارد.