سوالِ هفتاد و یکم: دربارهٔ فرمایشِ مولای ما، امیرالمؤمنین بر منبرِعظمتِ خویش: «من، بندهٔ خدا و برادر رسول او هستم»؟

پاسخ: مقصود از «الله» در اینجا اسم، یعنی «محمد» است؛ بنابراین، معنای این سخن که: «من بندهٔ خدا هستم» این است که: من بندهٔ اسم هستم، و او همان کسی است که با الوهیت و ربوبیت به او اشاره شده است، و مقصود از رسول در اینجا «باب» است.

و پاسخ دیگری:در «کتاب الأسوس» از قولِ عالم در پاسخ به پرسش‌کننده نقل شده است: بدان ای پرسش‌کننده که سخن، دگرگون می‌شود، تمثّل می‌یابد و معانیِ گوناگون پیدا می‌کند؛ اما قدرت دچارِ چنین دگرگونی و تصرفی نمی‌شود. برای نمونه، این فرمایشِ مولا بر منبرِ عظمتش که فرمود: «من بندهٔ خدا هستم». معنایش این است: «من نزدِ کسی که مرا نشناخته و به یگانگی‌ام اقرار نکرده است، بنده به شمار می‌آیم». به این صورت است که کلام دگرگون و تفسیر می‌شود؛ در حالی که قدرت چنین دگرگونی‌ای ندارد؛ و مانند همین فرمایشِ رسول -عَزَّ عَزُّهُ- است که فرمود: «من، از علی هستم و علی، از من است». یعنی ظهور او از من در قباب و ادوارِ مختلف، همانندِ ظهورِ هابیل از آدم، شیث از آدم، یوسف از یعقوب و علی از ابوطالب است.