راه راستِ من است، پس از آن پیروی کنید"¹ صراطی که عمومِ ناآگاهان ذکر می‌کنند که از شمشیر تیزتر و از مو باریک‌تر است، همانا شناختِ او و استواریِ امر برای او در آن "صورت" است. پس هر کس بداند که او (اسم) همان "ظاهرِ لاهوت" است، بر صراطی که هیچ کژی در آن نیست استوار گشته و رازِ پنهان و نورِ تابان را شناخته است.»

من شارح می‌گویم:در این سخن، امام -عَزَّ عَزُّهُ- پیش‌تر اشاره فرمود که نامیده شدن به «احمد»، از حمدِ خلایق و تبعیت آن‌هاست؛ زیرا اوست که آن‌ها را آفریده و پدید آورده و بازگشتشان به سوی اوست. «حمد» همان ثنا و شکر بر خداوند است. و اینکه فرمود «سایر نام‌های ربانی»، مقصودش همان «اسماء حسنی» است که همگی بر ظاهرِ «میم» (که همان واحد است) واقع می‌شوند. معنای این که «هر اسمی در اسم واقع است»، به همین دلیل است که گفته شده «معانی» ؛ اما «معنایِ معانی» همان مولای ازل و قدیمِ ماست.

و سخن او: «ای مفضل! آیا در کلام خدای عزوجل نشنیده‌ای: "این صراط مستقیم من است"؟»؛ پس «صراط» همان «صورت لاهوت» است که ذکر شد. و صورت لاهوت، همان نگریستنِ «اسم» به «معنایِ» خویش و تجلیِ حق برای اوست،