چنان‌که سید ابوعبدالله در «فقه الرساله» می‌گوید: «همانا معنا در هنگام حقیقتِ کشفِ موجود، همچون اسم ظاهر می‌شود.»

و کلام امام -عَزَّ عَزُّهُ- : «زیرا او متصل به نورِ ذات است»؛ یعنی «واحد» به قِدَمِ خویش که همان «احد» است اتصال دارد؛ و قِدَمِ او نه محدود می‌شود، نه به شمار می‌آید، نه توصیف می‌گردد و نه شناخته می‌شود، مگر از طریقِ «صورتِ محدثِ» او.

و سخن امام -عَزَّ عَزُّهُ- که فرمود: «او غایتِ هر قاصد و نهایتِ هر جوینده است»؛ این امر برای کسی که در حقیقتِ اثبات و نفی اندیشه کند، روشن است. پس سرورمان محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- غایت و مقصودِ تمام هستی است؛ از او طلب می‌شود و به سوی او بازگشت می‌گردد؛ چنان‌که «جلی» (قدس الله سره) سروده است:

«محمدِ ستوده برای ما غایتی است از جانب آن غایتِ غایات که صاحب جود و بخشش است.»

و کلام امام -عَزَّ عَزُّهُ- : «ای مفضل! آیا می‌دانی چرا "احمد" نامیده شد؟» گفتم: نه ای مولای من. فرمود: «به خاطر ستایشِ آفریدگان و پیروی آنان از او. ای مفضل! هر کس بگوید "یا الله" و دیگر نام‌های ربانی را بخواند، همانا توسل و دعا تنها به آن "واحد" (اسم) واقع می‌شود. ای مفضل! آیا سخن خداوند را نشنیده‌ای که فرمود: "این