و سخن امام -عَزَّ عَزُّهُ- : «ای مفضل! بدان که میان "احد" و "واحد" تفاوتی نیست مگر به اندازه‌ی میان حرکت و سکون، و میان کاف و نون؛ زیرا او (واحد) متصل به نورِ ذاتِ "احد" است که محدود نمی‌گردد؛ چرا که او غایتِ هر قاصد و نهایتِ هر جوینده است. و "باب" فروتر از "اسم" است و سایر مراتب از نورِ او (باب) هستند.»
من شارح می‌گویم: در اینجا اشاره‌ای است به سرورمان مفضل جهت تعلیم ما درباره‌ی «اسم» و رابطه‌اش با سرورمان محمد؛ یا به تعبیری دیگر، رابطه‌ی میان «معنا» و «اسم». اینکه فرمود میان احد و واحد تفاوتی نیست مگر به قدرِ حرکت و سکون و کاف و نون، یعنی:
- احد: مقامِ قِدَم (دیرینگی) است.
- واحد: مقامِ حَدَث (نوپدیدی) است نسبت به احد.
و این از برخی جایگاه‌های صفت است. اما آنچه میان حرکت و سکون است، همان «امر» و فرمانی است که از «معنا» به «اسم» جریان می‌یابد. و میان «کاف» و «نون»، نشانه‌ی ظهورِ ظِلّی (سایه‌وار) یعنی مقام «عین» است؛ کاف صورتِ معجزه و نون صورتِ عجز (بشریت) است، در حالی که «معنای قدیم» بر هر دو محیط است. این مثالی است برای ظهور و تجلی او، در حالی که حقیقت نه او همان است و نه این همان اوست (لا هو هی و لا هی هو).