چنان‌که عالم -عَزَّ عَزُّهُ- فرموده‌ است: «همانا سرورمان محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- از دو نورِ جوهری است: قدیم و محدث. نورِ قدیم هرگز از ذات جدا نمی‌شود، و نورِ محدث همان "میم" است. ظاهرِ میم، آن ضیاء و درخششی است که از او می‌تابد و از ضیاءِ ذاتِ ازلی نیست؛ زیرا میم بود که "باب" را به فرمان مولایش آفرید.» و گواهی که قرآن کریم بر این مطلب آورده، آیه‌ی «و خداوند شما را از نفسِ خویش برحذر می‌دارد»¹ است؛ یعنی خلق را برحذر داشت از اینکه او را همچون پدیده‌ها، نوپدید و ساخته‌شده بپندارند.

زیرا نورِ ذات، قدیم است و محدث نیست. در اینجا مقصود از «نورِ ذات»، همان نگریستنِ «اسم» به «معنای» خویش است؛ چرا که علت در ناظر است و آن همان قِدَمِ سرورمان محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- است، چنان‌که در آغاز این کتاب گذشت. این همان مطلبی است که مفضل پرسید: «باطنِ محمد چیست؟» و امام فرمود: «نورِ ذات»؛ و اینکه او سازنده‌ای است که خود ساخته نشده و آفریده نگشته است.

و کلامِ داعی در دعایش که: «گواهی می‌دهم سرورمان محمد، سرورمان سلمان را به فرمان آفریدگارش آفرید و او را بابِ خویش قرار داد و او را سلسل و سلسبیل نامید.»