هر آنچه با حس درک شود و زیر نگاهِ چشم قرار گیرد، دارای نهایتی است. از این رو امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «ظاهر من امامت و وصایت است و باطنم غیبی است که درک نمی‌شود.» ما از واژه‌ی «صورت» می‌فهمیم که این حقیقت با مشاهده و حس نیز در پیوند است. اما زمانی که دانشمندِ عارف، آن را از صورتِ مادی و مواد دنیوی تجرد می‌بخشد، آن را به عنوان یک «معقول مجرد» درک می‌کند که بر کلِ هستی استوار است و وجودش بر تمام موجودات پیشی دارد؛ حقیقتی که نقص و فساد به آن راه نمی‌یابد، بذاته کامل است و «کُل» به او اشاره دارد؛ چرا که کمالِ مطلق نه به افزایشی نیاز دارد و نه کاهشی از او متصور است. پس اگر این حقیقت با عقل و حس معلوم و مدرک باشد (باطنش حقیقت و ظاهرش معرفت)، بهترین گواه بر این است که «صورت مرئی» راهنمای کلِ وجود است. این صورت، همان «غایت کلی» یعنی «بابِ پیوسته» و «شبح ناطق» است؛ چرا که وجود همان حجابی است که کمالِ وجودی از آن پدیدار گشته است، و همچنین «یتیم اکبر» که زمینِ «باب» به شمار می‌رود. هنگامی که وجود از مادیات تجرید شود، به عنوان یک واحدِ معقول درک می‌گردد و مرتبه‌ی «باب» شناخته می‌شود که به «حجاب اعلی» (که در حقیقت و نه به مجاز، حجابِ خداوند است) متصل است. پس وقتی می‌گویی: «ای ازلی که همواره بوده‌ای»، اشاره‌ی تو بر ظاهرِ «میم» (محمد ص) واقع می‌شود و ظاهرِ «میم» همان «باب» است؛ زیرا مجردات، معقولات و نفوس، همگی حقایقی ازلی و پایدارند که دگرگونی، فساد و نابودی در آن‌ها راه ندارد.