و امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «ای مفضل! آیا اشاره‌ی خداوند در این آیه را نشنیده‌ای که: "خدا نور آسمان‌ها و زمین است؛ مَثَلِ نور او چون چراغدانی است که در آن چراغی باشد، آن چراغ در شیشه‌ای است، آن شیشه گویی ستاره‌ای درخشان است که از درخت خجسته‌ی زیتونی که نه شرقی است و نه غربی افروخته می‌شود؛ روغنش اگرچه آتشی بدان نرسیده باشد، نزديك است روشنی دهد؛ نوری بر فراز نوری است. خدا هر که را بخواهد به نور خویش هدایت می‌کند و این مثل‌ها را برای مردم می‌زند و خدا به هر چیزی داناست."»¹

ای مفضل! من این آیه را که درباره‌ی وجود و ظهور مولایت است برایت تفسیر می‌کنم:

۱. مشکات (چراغدان): همان «صورت انزعیه» است که دیده می‌شود.

۲. مصباح (چراغ): همان ضیاء و ظلِّ باطنی است که برایت گفتم.

۳. زجاجه (شیشه) که همچون ستاره است: همان «نور» است که از ذات پدیدار گشته.

۴. شجره (درخت): خودِ «ذات» است، چرا که محدود نمی‌شود و در وصف نمی‌گنجد.

۵. زیتونه (الحق): نه شرقی است و نه غربی؛ زیرا در مکانی خاص نیست تا مکان دیگر از او خالی باشد، بلکه او در همه‌جا حضور دارد.