می‌فرماید: «و گمان کردند که دژهایشان آنان را در برابر خدا باز می‌دارد، پس خداوند از آنجایی که گمان نمی‌بردند به سراغشان آمد.»¹ ای مفضل! در آن هنگام کسی جز مولایت «عین» به سراغ آنان نیامد. پس هر کس «جایگاه‌های صفت» را شناخت، به قرارگاه معرفت رسیده است و قرارگاه معرفت، همان «حقیقتِ معنا» (جلت قدرته) است.

من شارح می‌گویم: اکنون حق برای اهلش و برای کسانی که از نور حکمت روشنی جسته‌اند، آشکار و پدیدار گشت. این سخن خطاب به هر کسی است که انکار کرد و با اندیشه‌ی «حسین بن حمدان خصیبی» که ما را به راه رشد هدایت کرد به مخالفت برخاست؛ چرا که هر کس آن «صورت» را در هر دو حالت (بشری و روحانی) انکار کند، این خطاب شامل اوست. اما گروه‌هایی که از مذهبِ سرورمان «ابوعبدالله» منحرف گشتند، همان‌هایی هستند که خدا در حقشان فرمود: «گمان کردند دژهایشان آنان را باز می‌دارد»². دژها در اینجا همان پیشوایان ستم و طغیان هستند. گمانِ آن‌ها این بود که می‌توانند مانعِ رسیدنِ حکمت شوند و به صاحبانِ حکمت کفر ورزیدند؛ پس مولای ما با دژهایی استوارتر و قدرتی برتر برای بندگان مؤمن و اقرارکننده‌اش به سراغشان آمد. آنان به گمان خویش می‌پنداشتند که خداوند برتر از ایشان خلق نکرده